1 . رد و انكار نبوت حضرت ( ص ) ادعاى حضرت محمد [ ص ] داير بر اين‌كه پيامبر و فرستادهء خداوند است و از جانب او وحى و پيام دريافت كرده تا همنوعان عربش را [ به اسلام ] دعوت كند ، تقريبا از همان آغازى كه مطرح شد ، مورد تخطئه و انكار قرار گرفت . از خود قرآن درمىيابيم كه مشركان مكه پيام‌هاى وحيانى قرآن را اساطير الاولين مىناميده‌اند ، « 1 » و يهوديان مدينه نيز مدعاى نبوت حضرت را مسخره مىكرده‌اند . محققان مسيحى اين رد و انكار را از پيشينيان فراگرفته‌اند . در اروپاى قرون وسطا اين برداشت ، برداشتى جاافتاده و مقبول بود كه محمد [ ص ] پيامبرى دروغين بوده كه وانمود مىكرده است از جانب خداوند به او وحى مىشود . « 2 » اين و ساير تكذيب و تخطئه‌هاى رجزخوانانهء قرون وسطا ، با كندى و تدريج بسيار از اذهان اروپاييان و جهان مسيحى پاك شد .

--> ( 1 ) . از جمله در آيهء 5 سورهء فرقان كه در آن‌جا به حضرت ( ص ) تهمت افترا هم مىزنند . اين عبارت در قرآن 9 بار به كار رفته است . از ترجمهء ريچارد بل برمىآيد كه او اينها را متعلق به اوايل دورهء وحى مدنى مىداند كه گاه نيز يهود آن را به كار مىبردند . ولى عباراتى از قرآن كه اين تعبير در آنها به كار رفته است متعلق به دورهء مكىاند . قس - همين اصطلاح در واژه‌هاى دخيل در قرآن مجيد ، اثر آرتور جفرى ؛ و كتاب تاريخ قرآن ، اثر نولدكه - شوالى ، ج 1 ، ص 16 . ( 2 ) . Cf . Norman Daniel , Islam and the West , the Making of an Image , Edinburgh , 1960 , chapter